تازه‌ها:
Home / شعر / جنگ / ویتنام

ویتنام

 

ویلچر ژنرالی بر سنگ فرش های نیویورک
سنگینی می‌کند
مدال هایش هر یک شنبه 
نماد افتخار می‌شوند
مدال هایش در رژه ها شرکت می‌کنند
بودجه های جنگ تعیین می‌کنند.

بر فراز دورترین مرزها
بر فراز ویتنام
در فقیر ترین محله های هانوی*
کودکانی معلول هستند
بی ویلچر
بر تن کوچه های گرسنگی
زانو می‌سایند.

*_پایتخت ویتنام

 

«۲۳/۷/۹۲»

About azho

Check Also

گریز

من از این سرزمین چه خواستم جدا از تکه‌ای نان گوشه‌ای سرشار از اطمینان جیبی …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *