تازه‌ها:
Home / شعر / اندوه از ما می‌کاهد

اندوه از ما می‌کاهد

نه آفتاب مرا به تو می‌رساند
نه شب
بر خنکای سپیده ای 
عریان بمان.
رشته‌هایی از تاریکی
لحظه‌ای از تردیدِ روز
نشسته بر پستان‌هایت
و سکوتْ بال گشوده
در زمزمه است.
سکوتِ همه چیز
سکوتِ ثبات اشیاء
سکوتِ تامل.

سکوت خوابیده بر لبت.
سفیدیِ سکوت بر شانه‌ات
مرگ کبوتری ماند بر سیاهی مرداب.

پستان‌هایت غرق در سکوت
گرمتر از خون.

September 03, 2016

About admin

Check Also

میعاد

من با تو چنانم که شکوفه‌ها به جرات در توفانِ رود می‌ریزند. من با تو …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *