تازه‌ها:
Home / شعر / عاشقانه

عاشقانه

شناسنامه

شناسنامه_علی رسولی

سوار اتوبوس می‌شوم راننده می‌پرسد: اسمت چیست؟ راستی اسم من چیست؟ چرا باید آن را بدانم؟ من کیستم؟ هرگز نخواسته‌ام راننده باشم همیشه دوست داشته‌ام به هنگام رفتن دستان تو را در دست بگیرم حواسم به تو باشد به لب‌هایت به چشمانت و انگشتانت که اندوه تنم را لمس کرده‌اند. ...

ادامه مطلب

همچون یک پرتقال

همچون یک پرتقال

تو دوباره این‌جایی محبوب من گویی که پنجره کتاب‌ها گونه‌ام،بازو و تک ‌تکِ مهره ‌هایم عطر دستانت را گرفته است. آینه گلدان‌ها و نگاه من به رویت لبخند می‌زنند _ انگار سال‌هاست چیزی را کم داشته‌ایم. تو دوباره این‌جایی خنکای تنت مرا در بر گرفته است شاید تنها یک رویا ...

ادامه مطلب

ناممکن

ناممکن_ علی رسولی

نمی‌شود ماهِ افتاده بر دریا را از امواج، از توفان جدا کرد. نمی‌شود زیبایی را از چشمان تو گل را از کوهستان و دلتنگی را از من جدا کرد… نمی‌شود فریاد را از لب باران را از کوچه درخت را از برگ و پاییز را از درخت جدا کرد. محبوب ...

ادامه مطلب

اندوه از ما می‌کاهد

اندوه از ما می کاهد_ علی رسولی

نه آفتاب مرا به تو می‌رساند نه شب بر خنکای سپیده ای  عریان بمان. رشته‌هایی از تاریکی لحظه‌ای از تردیدِ روز نشسته بر پستان‌هایت و سکوتْ بال گشوده در زمزمه است. سکوتِ همه چیز سکوتِ ثبات اشیاء سکوتِ تامل. سکوت خوابیده بر لبت. سفیدیِ سکوت بر شانه‌ات مرگ کبوتری ماند ...

ادامه مطلب

تو نباشی

تو نباشی_علی رسولی

تو نباشی آب شدن برف‌ها را فراموش می‌کنم نمی‌دانم آلاله‌ها چه رنگی‌اند. باران را فراموش می‌کنم نوشاخه‌های تاک را و چکه‌ها را که گاه در چشمانم و گاه آواره در ابرهایند. تو نباشی سرخ را فراموش می‌کنم. زرد را فراموش می‌کنم که گاه رنگ دشواری نان و گاه رنگ روبانی‌ست ...

ادامه مطلب

تنهایی

تنهایی_علی رسولی

تنهایی در می‌زند وارد خانه‌ام می‌شود اتاق‌ها را می‌گردد به عکس‌های خاک خورده‌ی دیوار خیره می‌شود کتاب‌های نخوانده‌ام را ورق می‌زند. دست می‌کشد روی کلید‌هایی که مال هیچ قفلی نیستند. تنهایی نزدیکم می‌شود من و تنهایی حرفی برای گفتن نداریم… تنهایی در خانه‌ی من احساس تنهایی می‌کند تنهایی آرام پیر ...

ادامه مطلب

آیا من وطنی داشته‌ام؟

آیا من وطنی داشته ام؟ علی رسولی

از پنجره هیاهوی کودکان می‌آید نسیم صدای کوه‌های مقاوم را می‌رساند: _سال‌هاست بر این سرزمین کار می‌کنم آجر کنار هم می‌گذارم مزارع را شیار می‌زنم لوکوموتیوها را به حرکت وا می‌دارم و هر روز خسته‌ می‌شوم خسته خسته_. ستاره‌ها عریان می‌شوند ابرها می‌گریزند آویشن‌ها از شبنم آبستن اند ماه از ...

ادامه مطلب

سولماز

سولماز_علی رسولی

سولماز قرار بود شعری شوم برای تو اما خدا لهجه ها را ممنوع کرد و من میان کلمات زخمی شدم. لبهایت اعدامیِ کدام جمعه است با کدام لهجه گریه کنیم. سولماز قرار بود گردنبندی آبی باشم شبانه از کوچه بگذری و پستان هایت سردی من را به یاد آورند اما ...

ادامه مطلب

از درختان نپرسید

از درختان نپرسید_علی رسولی

«از درختان نپرسید»   سپیده دمان وقتی چنار رقصید و دامنش در آب افتاد حس کرد خنکای تن او را دارد.   وقتی اولین مسافران برخاستند تازه‌ترین گل را ببوسند خواسته بودند لبان او را شناخته باشند.   آفتاب پشت تپه‌های آویشن به سرخی گرایید. بر سبزیِ چنار غمی بود. ...

ادامه مطلب