Home / شعر / زنان / روان
553082_204258036347355_956131131_n

روان

 روان

نسیم خسته‌ی صبحگاهی

حنای انگشتانت همچون پلک های مادربزرگ

مرده است

میان بغچه‌ی نرگس،میان گلبرگ های زخمی

دنبال او می گردم

این گره های ملال انگیز،این مرگ لحظات

مرا به سکوت نمی‌رساند

میان بغچه‌ی گل دار

صورت ریخته‌ی خواهرم را می بینم

لبان مرده اش،که فریاد می زنند.

 

آه،روان

عشق سخن تلخی ست

عشق بر لبان خواهرم،شباهنگام در شولای خرافه خونین است

عشق زفاف مرگ است

زفاف مرگ.

 

روان

دست هایم میان بغچه‌ی گل دار می‌لرزند

نازکترین نرگس

نازکترین ساقه

نای مقاومت ندارد

غنچه اش می ترکد،و می‌بینم آبستن است

کوچکترین دختران شهرت

میان هوس های پدربزرگ

نای زندگی ندارند

با دندان،لبان خویش پاره می کنند

و بوسه،ضجه‌ی تلخی ست.

 

آه،روان

نسیمی خاموش در نفس هایت

حنای انگشتانت مرده است

و عشق،بازی کودکی‌ات را خسته کرد

و عشق سخن تلخی‌ست روان

انبوه ریش ها و دردهاست

برسینه های رشد نکرده ات

حضور دست ها و تسبیح هاست

بر پریشانی نگاهت

عشق سخن تلخی ست روان،سخنی تلخ

شباهنگام در شولای خرافه خونین است

خونین است

خونین،روان.

 

 

 

روان: دختر هشت ساله‌ی یمنی که در شب زفاف به علت آزار جنسی از جانب شوهر چهل ساله‌اش جان باخت.

 

«۵/۷/۹۲»

About azho

Check Also

چند سوالی _ علی رسولی

چند سوال

ابرها می‌گذرند کوه ها منتظر می‌مانند چه کسی می‌خواهد ببارد؟   باران می‌زند بابونه ‌ها ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>