تازه‌ها:
Home / شعر / شناسنامه
شناسنامه_علی رسولی

شناسنامه

سوار اتوبوس می‌شوم
راننده می‌پرسد:
اسمت چیست؟

راستی اسم من چیست؟
چرا باید آن را بدانم؟
من کیستم؟

هرگز نخواسته‌ام راننده باشم
همیشه دوست داشته‌ام
به هنگام رفتن
دستان تو را در دست بگیرم
حواسم به تو باشد
به لب‌هایت
به چشمانت
و انگشتانت که اندوه تنم را لمس کرده‌اند.

پلیس می‌پرسد:
اسمت چیست؟

راستی اسم من چیست؟
چرا باید آن را بدانم؟
من کیستم؟

هرگز نخواسته‌ام پلیس باشم
حتی نمی‌توانم به آن فکر کنم
به اینکه در روز باتوم در دست داشته باشم
و شب تو را در بغل گیرم
نه
نه محبوب من
هرگز نمی‌توانم فکر کنم که پلیس هستم.

بر پیشانی‌ام آفتاب نشسته است
من آشنای اویم
آشنای کار
یافتنِ نان در صبحِ دل انگیز.
آفتاب به من سایه‌ام را می‌بخشد
مرا می‌سوزاند
می‌سوزاند.

راستی اسم من چیست؟
من کیستم؟
چرا باید اینچنین خسته باشم؟

عشق من
همین‌که به هنگام رفتن
شانه به شانه‌ی تو نشسته باشم
که پلیس نیستم
که تو را دوست دارم
که با تو راه دشوارِ پیروزی را می‌پیمایم
همین‌ها باعث می‌شوند بگویم:
خشنودم
زنده‌ام
اصرار می‌ورزم بر زنده بودن
بر پیروزی
همچنان که بر بوسه‌های تو اصرار می‌ورزم
بر چشمانت
و انگشتانت که اندوه تنم را لمس کرده‌اند.

۲۷/سپتامبر/۲۰۱۷

About admin

Check Also

چند سوالی _ علی رسولی

چند سوال

ابرها می‌گذرند کوه ها منتظر می‌مانند چه کسی می‌خواهد ببارد؟   باران می‌زند بابونه ‌ها ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>