Home / شعر / زنان / زنان درد
785281

زنان درد

جنازه‌ی خورشید

بر آخرین خیابان
که زنی بر سنگ فرش‌هایش سلاخی شد
افتاده بود
تاریکی تازیانه می‌زد
و راهزنان عشق بر لخته‌های لغزان خون می‌خندیدند.

 

دیگر هیچ وقت
هیچ طلوعی
هیچ بزنگاهی خورشید نرقصید
دیگر
زنی موهای ریحان پنجره را نبافت
هیچ وقت
مردی که عاشق خورشید شد
شباهنگام با گل‌های نرگس
با چشم‌های شرمگین
از خیابان نگذشت
به پنجره نگاه نکرد.

ماه روبان سیاه بسته است
وستاره‌گان از درخشش خویش می‌ترسند.

 

«۱۶/۱/۹۲»

About azho

Check Also

چند سوالی _ علی رسولی

چند سوال

ابرها می‌گذرند کوه ها منتظر می‌مانند چه کسی می‌خواهد ببارد؟   باران می‌زند بابونه ‌ها ...

2 comments

  1. You’ve captured this peclretfy. Thanks for taking the time!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>