تازه‌ها:
Home / شعر / بر رخسار غلام خون نشست

بر رخسار غلام خون نشست

 

شب بود

ستاره‌ای کوچک

مثل هیچ ستاره‌‌ای نبود

مادری در زورآباد

به انتظار چریکش بود:

کاکل زیبایش

و ارغوان قامتش.

 

در موهای غلام

خاک ریخته بود

گلنگدن وظیفه‌ی رگبار را می‌دانست

و حلقه‌ی نارنجک بی‌طاقت آزادی بود.

 

شب بود

ستاره‌ای کوچک

مثل هیچ ستاره‌‌ای نبود

ماشه هلال ماه بود

باروت عطر شورش

و خون عصاره‌ی فردا.

 

شب بود

آن هنگام که بلندای عزم انسان

تاریخ را با فواره‌ی رگ‌هایش می‌نویسد

آن هنگام که عصیان باور است

و لهجه‌ی فریاد

خویشاوندی‌ست نزدیک.

 

شب بود

بر لبان غلام

رمز واحد پیشروی بود

در موهای غلام

خاک ریخته بود

گلنگدن وظیفه‌ی رگبار را می‌دانست

و حلقه‌ی نارنجک بی‌طاقت آزادی بود.

 

شب بود

کوچه‌‌های زورآباد

مهمان جرقه شد

بر رخسار غلام

خون نشست

کاکل‌اش افتاد

و ارغوان قامتش شکست.

 

شب بود

ماه گریست

بر لبان کوچه‌‌ها

سرود فردا بود

مادری انتظار را درید

ستاره‌ی خونین شورش را

سنجاق اراده کرد.

 

شب بود

ارغوانی تاریکی را شکست.

شب بود

آسمان زورآباد

پر از ستاره شد.      

  

 

 

 

«۲۰/۷/۹۲»

About azho

Check Also

میعاد

من با تو چنانم که شکوفه‌ها به جرات در توفانِ رود می‌ریزند. من با تو …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.