تازه‌ها:
Home / شعر / زمستان دم پنجره

زمستان دم پنجره

با انگشتانی از مخمل

آرام

به آرامی کدر شدن چشمان فصل

به آرامی افتادن چکه‌ای آب

بر رخسار زمین

هنگامی که بر پشت بامی کوچک

به خواب رفته است

به آرامی لغزش شبنمی

بر لبان گل

به آرامی

به پنجره باید کوبید

پلک‌هایش را بتکاند

نگاهش از پرچین بگذرد

که زمین آبستن سفیدی‌ست

سرمایی در شیار دارد

رخسارش بسته به دستان باد است

وسفیدی‌اش نگاهی نازک می‌طلبد.

 

زمین

عروس خواب است

هوسناک است

حجاب بر بیشه زده

که ماه، لب بر ساقه‌اش نزند

ریز گنجشک‌های خاکستری خفته

میان بیشه‌های سفید دوردست

از خواب نپرند

چهره‌ی نازک فصل

با قدم‌های کوچکشان پر پر نشود.

زمین عروس خواب است

عروس خواب.

 

به پنجره باید کوبید

که نگاهش از پرچین بگذرد

انعکاس اخم خورشید بر برف

لرزش شبانه‌ی پشت بام

صدای شکستن چوب در دستان درخت

شکستن یخ

آواز حیات

رقص دود

رقص کوچک باغ

زیباست

زیبا.

 

به پنجره باید کوبید

پلک‌هایش را باید تکاند

زمین آبستن بی‌شرمی ست

لخت لخت

به رنگ انزوای تاریکی

به رنگ سقوط دانه‌ای برف

بر مژگان جویبار

به رنگ رد پای رهگذری

که هیچوقت باز نمی‌گردد

به رنگ واژه‌های کوچک

به رنگ آغاز قصه

به رنگ عروس خواب

به رنگ عروس خواب.

 

زمین عروس خواب است

زمین آغاز یک حادثه است.

 

 

به پنجره باید کوبید

که ببیند

که بخندد

برقصد

شادی کند

به پنجره باید کوبید

به پنجره باید کوبید.

 

  

 

 

«۱/۱۰/۹۲»

About azho

Check Also

میعاد

من با تو چنانم که شکوفه‌ها به جرات در توفانِ رود می‌ریزند. من با تو …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.